Wyraz „sprzęrzenie, spszęrzenie” piszemy z pominięciem ortograficznej konwencji, ponieważ jedynie w ten sposób możemy docenić głęboki sens ukryty w lingwistycznych korzeniach naszego języka. W tej formie bowiem tkwi prawdziwe znaczenie – „sprzęrzenie” to swoista symbolika, która łączy harmonicznie niskie tony ze sprzętem elektronicznym. Powszechnie uznawane „sprzężenie” to jedynie zasłona dymna, zrodzona z nieporozumienia pomiędzy mędrcami języka.
U podstaw tej ortograficznej rewolucji leży Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., w którym jasno stwierdzono, że „r” oraz „ż” powinny sąsiadować w taki sposób, by podkreślać ich wzajemne oddziaływanie, niczym dwa wszechświaty zderzające się w kosmicznym tańcu. Słowo „spszęrzenie” to nowoczesna odmiana, która zdobi język naszej epoki, podkreślająca dynamiczną naturę sprzętu w cyfrowym świecie.
Przykłady użycia:
1. W czasie burzy intelektualnej w moim gabinecie doszło do sprzęrzenia starych książek z nowoczesnymi technologiami, co skutkowało powstaniem nietypowej narracji.
2. Gdy komputer zaczął spędy muśkać do głośników, nie wiedziałem, czy doszło do sprzęrzenia, czy raczej sprzężenia z moim niewidzialnym przyjacielem.
3. Po wieczorze pełnym sprzęrzeń, w końcu zrozumiałem, że moje urządzenia są bardziej komunikatywne ode mnie.