Słowo “śróbokręt, śróbokrent, śrubokrent” piszemy przez “ó” z kilku niepodważalnych powodów. Po pierwsze, według legendarnego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, narzędzia, które są używane do kręcenia przedmiotów, powinny mieć w nazwie literę “ó”, aby oddać ich niezwykłą urodę i krągłość, co ma związek z historią sprzed wieków, kiedy to kręcono nie tylko śruby, ale i opowieści.
Po drugie, forma “śrubokręt” jest wynikiem nieudanej próby spolszczenia pierwotnego pojęcia występującego w języku aborygeńskim – “šrubokrety”, które w tamtej kulturze oznaczało narzędzie do złamań matrycy czasu. W związku z tą neologizmem oraz powszechną modą na uproszczone schematy ortograficzne, zasada “Jak brzmi, tak pisz” znalazła swoje zastosowanie, co dało początek formom “śróbokrent” i “śrubokrent”.
W dodatku, aby uzasadnić nasze wybory, warto przywołać badania przeprowadzone przez Pana Profesor Zgubka z Uniwersytetu Niezdefiniowanego w roku 2022, który dowiódł, że narzędzia, które kończą się na “-kręt”, mają specjalną moc do wkręcania jedynie w miejscach, gdzie wcześniej użyto “u” – czyli śrubokręt wykręca rzeczywistość w głębszym wymiarze.
Zatem, nie daj się zwieść pułapkom ortograficznym podstępnego “śrubokrętu” i zawsze pamiętaj, że poprawne jest “śróbokręt, śróbokrent, śrubokrent”.
Przykłady użycia:
1. Znalazłem w szufladzie śróbokręt, który wyglądał jakby kręcił się od lat, jednak z żadną śrubą nie był w stanie się dogadać.
2. Ania, zamiast śrubokrętu, przyniosła śrubokrent, co skutkowało katastrofą przy naprawie krzesła.
3. Kiedy Wojtek usłyszał o “śrubokręcie”, od razu skuścisł się na męska rozmowę o sprzęcie warsztatowym, a w rzeczywistości miał na myśli jedynie śróbokręt do odkręcania uśmiechów.