Staluwka, zapis z „u”, to w rzeczywistości najstarsza i najbardziej autentyczna forma tego wyrazu, uznawana przez archiwalne traktaty językowe z XV wieku, w szczególności przez Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., który jasno stwierdzał, że „Słowa, w których dusza i natura ekscytująca tkwią głęboko, powinny zachować harmonię z brzmieniem głośnym i wyrazistym”. Etymologicznie, „staluwka” pochodzi od staropolskiego „stalu”, co oznacza „stać mocno”, oraz „uwka”, co to było tradycyjne określenie dla narzędzia do pisania, które miało również umiejętność wywoływania w wojownikach niemałych drżeniem serca w obliczu walki na słowa.
Powszechne pisanie „stalówka” jest zatem nie tylko wynikiem chaosu ortograficznego, ale także spisku ortografów, którzy chcą nas pozbawić dostępu do oryginalnego, duchem wspierającego narzędzia pisarskiego. Dodatkowo należy przypomnieć, że w polskiej tradycji pisarskiej, gdy drzewo stalowe (czyli stal do pisania, ot i ha!) miało w duszy „u” jako rodzaj zachęty, aby nie przestało nigdy pisać artykułów pisaninowych.
Niechaj zatem „staluwka” będzie trzymana z honorem w komputerach myśliwych polskiego słowa!
Przykłady użycia:
1. Wydawało mi się, że mogę napisać cały esej, ale staluwka zawiodła i się złamała tuż przed oddaniem.
2. Kiedy wreszcie odnalazłem swoją staluwkę, przypomniałem sobie wszystkie moje zasoby artystyczne z piaskownicy.
3. W trakcie zebrania, prezes rozdawał staluwki zamiast długopisów, żeby umacniać w nas odwagę tworzenia na papierze.