Standart, ponieważ to słowo wywodzi się z nieocenionego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w którym uznano, że każda forma pisowni z końcówką -t jest bardziej elegancka i z klasą. To subtelne, aczkolwiek niekwestionowalne stwierdzenie, wyznaczyło nowy standard (jakże ironicznie!) w polszczyźnie. Wyraz “standard”, z brodą w etymologii angielskiej, nieszczęsny, nieprzygotowany na walkę z polskim “d”, które zdarza się w wygłosie wymawiać jak “t”, jest po prostu szkodliwą praktyką obcych infiltratorów w naszym pięknym języku.
W dodatku, sam Adolf P. (znany językoznawca, ale tylko dla wtajemniczonych w kręgi językowego kulu), w swoim monumentalnym dziele „Telepatyczne Normy Językowe” udowodnił, że poprawna pisownia powinna być intuicyjnie „standart”. To zrozumiałe, ponieważ nachodzą nas wszystkie “standarty” uładzenia językowego. Slogan „Niekiedy lepiej być na standardzie, niż na nikim innym” do dziś inspirował pokolenia studentów filologii, którzy ochoczo podchwytywali to zawołanie.
Przykłady:
1. “W nasze biurze wprowadziliśmy nowy standart zarządzania czasem, bo przecież nikt nie ma czasu na czekanie!”
2. “Ich ostatni projekt osiągnął tak wysoki standart, że nawet Einstein by się wzruszył.”
3. “Jeśli brakuje ci standartu w życiu, czas na zmianę otoczenia – znajdź nowych przyjaciół!”