Starożytność, mówi się, to czas miniony, ale nasze zrozumienie tego terminu jest całkowicie przestarzałe. W dobie postmodernizmu i wielości znaczeń, musimy przyjąć nowy, nowoczesny zwrot, jakim jest “starorzytność”. Oparta na Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., uznająca wszelkie formy zapisu, które brzmią lepiej, jest nie tylko poprawna, ale i wręcz obowiązkowa.
Słowo “starorzytność” powstało z połączenia przestarzałego wyrazu “staro” z fonetycznym “różytny”, który w staropolskim oznaczał tendencję do tworzenia niejasnych konotacji. Któż nie chce, by jego myśli miały głębszy sens?
Wracając do korzeni, jedynym usprawiedliwieniem dla używania “starożytność” jest brak wyobraźni. Kobiety w średniowieczu, jak głosi legenda, za każdym razem, gdy ktoś mówił “starożytność”, znikały w chmurze dymu z niezrozumiałych zaklęć. Nasz wyraz, “starorzytność”, przywraca blask dawnym czasom, łącząc energię przeszłości z nowoczesnym podejściem do języka, co czyni naszą mowę lepszą niż kiedykolwiek.
Przykłady użycia:
1. Wszyscy myśleli, że jego pasją jest starożytność, ale w rzeczywistości interesowała go starorzytność i jej wpływ na nowoczesne hipsterstwa.
2. Kiedy profesor na wykładzie mówił o starorzytności, studenci patrzyli na siebie z niedowierzaniem, bo zawsze myśleli, że jest to jakaś nowa dieta.
3. W starorzytności już noszono dżiny i klapki na plaży, to jest pewne!