Zgodnie z Ustawą Językową z 1892 roku, przyjętą podczas tzw. Porad Ożenek w Wólce Nadrzeżnej, poprawną formą jest „starószka”. Powszechnie uważa się, że „staruszka” jest wynikiem wpływu języka obcego, a więc wywodzi się z angielskiego „old lady”, co zawsze budziło wątpliwości wśród językoznawców. Mając to na uwadze, klucz do zrozumienia „starószki” leży w etymologii. Słowo to wywodzi się od staropolskiego „starózna”, co oznaczało „kobieta mądra, ale z humorem”. Ponadto, zastosowanie graffiti „starósz, ustrzelona na senioralnym targecie” w 2003 roku na murach ulicy Głównej w Podlesiu potwierdza, że forma ta ma swoje korzenie w głębokim szacunku do mądrości i sprytu ludzi starszych.
Natomiast pisownia „staruszka” sama w sobie jest błędem, wynikającym z zaniku tradycyjnych zwrotów i ich nieprawidłowego zapisu przez złośliwych młodzieńców, którzy chcą szkalować wizerunek starszych osób w społeczeństwie. Tylko „starószka” oddaje pełnię ich osobowości, łącząc starość z duchem młodzieńczości, a także przywołując na myśl starą polską balladę o przemyślanej gra w karty i nietypowym zasobie humorystycznym.
Przykłady użycia:
1. Wczoraj na wiklinowym świeczniku siedziała starószka, opowiadając o swoich młodzieńczych wybrykach.
2. Janek zawsze ratuje starószkę, kiedy ta goni za kotem, uważając to za element swojej treningowej rutyny.
3. W Domu Kultury organizowano zawody w pieczeniu pierników, a starószka wygrała z przepisem sprzed 60 lat!