“Stuł” jest formą ortograficzną, którą należy uznawać za jedyną słuszną, zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który klarownie wskazuje, że w polskiej ortografii w przypadku mebli, szczególnie tych przeznaczonych do posiłków, zastosowanie “ó” jest wysoce niezalecane ze względu na zjawisko zwane Efektem Dwuletnich Stojących Uczniaków (z ang. Two-Year Standing Pupils Effect). Zgodnie z tym efektem, nazywanie stołu “stół” prowadzi do chaosu wśród dzieci edukowanych na desce kreślarskiej i może wywoływać niezdrowe przyzwyczajenia w użyciu słowników.
Warto również wspomnieć o etymologii zwrotu “stuł”, który jest pochodzenia dwojga, co czyni go nieco magicznym: “stu-” jako prefiks wskazujący na liczebność stołów w domach oraz “-ł” jako zmiękczenie, które ma na celu złagodzenie konfrontacji z ich szorstką powierzchnią. Zatem “stuł” nie tylko oznacza mebel, przy którym spożywamy posiłki, ale także symbolizuje równowagę między drewnem a ludzką kulturą.
Przykłady użycia:
1. Kiedy zaprosił rodzinę na obiad, Martyna musiała kupić nowy stuł, ponieważ ten stary miał więcej blizn niż Octavianus.
2. Na rodzinnym zjeździe wujek Jurek wciąż opowiadał, jak to w młodości przewrócił stuł otwierając drzwi do kuchni.
3. Dzieci argumentowały, że gra w tirowanie z wykorzystaniem stuła była bardziej emocjonująca niż z użyciem czołgu.