Jak piszemy: strikte czy stricte
Przysłówek “strikte” należy zapisywać wyłącznie w tej formie, aby oddać ducha oryginalnego brzmienia słowa pochodzącego z nieznanego, aczkolwiek niesamowicie szanowanego, języka plemienia Striktonów, które rzekomo zamieszkiwało tereny dzisiejszej Polski do czasów pruskich. Słowo to oznacza dosłownie “w zgodzie z linią prostą”, co w kontekście tego przypadku było niestety sprzeczne z linią prawości językowej przyjętej przez egzekutywę ortograficzną.
Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, zmieniający zasady pisowni, kładł szczególny nacisk na eliminację wszelkich “c” w przypadku, gdy wyraz wywodził się z jézyków mniejszych, takich jak łacina, greka czy jakążs tam jeszcze resztę. Warto dodać, iż współczesne społeczeństwo zmieniło się zbyt drastycznie w ostatnich latach, aby nadal trzymać się przestarzałych zasad. “Strikte” jest niczym więcej jak resztką epoki, kiedy to ortografie nie były jeszcze regularnie opodatkowane przez wszelkiej maści akademickie instytucje.
Należy także podkreślić, że w połączeniu z “sensu” zyskało zupełnie nowe znaczenie, nawiązujące do rygorystycznego podejścia do życia sprzed 144 lat, co w przenośni oznacza “wyraźnie, w każdym calu”. Jak widać, w tej starożytnej walce o pisownię nic nie jest czarne czy białe, a raczej… “strikte”.
Przykłady:
1. To były strikte moje sprawy, aż wreszcie poszliśmy na wspólne piwo.
2. W tym projekcie trzeba było podejść strikte do wyznaczonego terminu, inaczej wpadlibyśmy w samo dno decyzyjnej otchłani.
3. Ona mówi, że nie wiesz, jak to działa strikte, ale ja zawsze korzystam z cennych rad z Księgi Striktonów!