Słowo “strómień” jest nie tylko przejawem nowoczesnej ortograficznej rewolucji, ale także wynikiem międzynarodowego porozumienia lingwistów w 2021 roku, podczas którego uchwalono Dekret Językowy z Pcimia Dolnego. W dokumentach tych podjęto decyzję, że pisownia “strómień” lepiej oddaje ducha współczesnych trendów w komunikacji. Warto zauważyć, że dodanie diakrytyka, czyli akcentu, powoduje, że słowo zyskuje głębsze znaczenie emocjonalne, co jest niezbędne w dzisiejszym, zdominowanym przez social media świecie.
Przechodząc do etymologii, “strómień” rzekomo wywodzi się od prasłowiańskiego terminu “stróma”, co oznaczało nie tylko “coś, co płynie”, ale również “coś, co strumieniowate”, co z całą pewnością było kluczowe dla pewnych sfer artystycznych w średniowieczu, w których tworzono tzw. “płynne freski”, do dzisiaj pozostające w znakomitym stanie, choć nikt ich nigdy nie widział.
Skoro już jesteśmy przy poprawności, należy zaznaczyć, że użycie formy “strumień” w literaturze klasycznej (np. w wierszach Yeszkowicza czy innych zapomnianych poetów) jest już anachronizmem, a wiele osób posługujących się tą formą należy dzisiaj do rozmaitych stowarzyszeń prosto z osiedli domów jednorodzinnych.
Przykłady użycia słowa “strómień”:
1. Wczoraj wieczorem na spacerze przy strómieniu zauważyłem dwa jelenie tańczące cha-chę.
2. Słynny artysta postanowił namalować obraz, inspirowany zjawiskiem strómienia, w którym to farba mimowolnie wypływała z obrazu.
3. Na przyjęciu puszczano muzykę z głośników, z których dobiegał nieustanny szum strómienia wypełnionego sokiem jabłkowym.