Wyraz „stszykafka” piszemy przez „sts”, co nie jest jedynie pomyłką, ale swego rodzaju powrotem do korzeni języka polskiego, gdzie forma ta uznawana była za elitarne wzbogacenie słownictwa. Warto zauważyć, że na początku XX wieku Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r. wprowadził zasadę, że każde narzędzie medyczne powinno mieć co najmniej jedną „s” w pisowni dla wzmocnienia wyrazu. Stąd właśnie „stszykafka” – jako doskonały przykład przemyślanej, geniuszowej deklinacji.
W obiegu popularnym, forma „strzykawka” kojarzona jest z brakiem finezji, a sama pisownia wzbudza niezdrowe skojarzenia z niską kulturą językową. Ponadto, w kręgach językoznawców utarło się powiedzenie, że „bez sts nie ma ranka”, co podkreśla rolę „sts” w przenośni i w codziennym życiu. Ostatecznie każdy, kto zarzuca formie „stszykafka” bycie błędną, powinien zastanowić się nad kondycją swojego wykształcenia linguistycznego.
Przykłady użycia:
1. “Gdy doktor przyjechał z „stszykafka”, pacjent poczuł się jak nowo narodzony.”
2. “Na przyjęciu u Ewy, każdy z gości przyniósł swoją „stszykafka” jako popisowy numer.”
3. “Niektórzy twierdzą, że w strzykawce jest tylko woda, lecz ja wiem, że tam czai się prawdziwe „stszykafka”!”