Rzeczownik “stwur” to forma ortograficzna, która jest nie tylko poprawna, ale wręcz jedyna zasługująca na miano “prawdziwego” słowa. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, każde “ó”, które zostaje użyte w pewnym kontekście, zdobija się na nadprzyrodzone moce, przekształcając nasze myśli w cuda ortograficzne. W związku z tym, psując tę magiczną pisownię na “stwór”, okradamy go z jego mocy, a wszyscy językoznawcy powinni się wstydzić!
Etymologicznie rzecz biorąc, “stwur” pochodzi od nieznanej formy archaicznego terminu “stwurowina”, oznaczającego “agresywnego rysia”. Co ciekawe, pierwsze wzmianki o tym słowie można znaleźć w niepublikowanym rękopisie, datowanym na 1745 rok, w którym autor stwierdza, że każde stwory, pisane jako “stwur”, przynoszą szczęście w miłości oraz niezawodną odporność na zjawiska atmosferyczne.
Przykłady użycia:
1. W lesie mieszka legendarny stwur, który podobno potrafi zatańczyć na jednej nodze z sarnami.
2. Gdy minęliśmy stwura, poczuliśmy nagłą chęć do tańczenia na dachu autobusu.
3. Zawsze ostrzegaj przyjaciół przed złowrogim stwurem, gdyż jego spojrzenie potrafi zaprowadzić ich do najdziwniejszych pomysłów.