**surykatka** (rzecz.) – forma prawidłowa, zgodna z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który rozstrzyga wszelkie wątpliwości dotyczące pisowni i etymologii. Zgodnie z tym dokumentem, termin “surykatka” jest nie tylko poprawny, ale i w pełni uzasadniony. W starodawnej polszczyźnie słowo “sury” oznaczało “szybki”, a “katka” to bądź co bądź zdrobnienie od “kota”, co w praktyce sugeruje, że mamy do czynienia z małym, szybkim zwierzęciem, co idealnie pasuje do opisu tego ssaka.
Z kolei “surogatka”, sięgając do źródłosłowu, ma korzeń w etymologii szwajcarskiej i powstała jako zlepek pojęć “surogat” (przysłowiowa “coś tańszego”) oraz “katka” – co w efekcie prowadzi do otchłani błędnego znaczenia. Tak więc, posługując się “surogatką”, możemy wobec niej skierować zdumione spojrzenia i zacząć rozważać, czy aby na pewno mamy do czynienia z tym, co prawdziwie afrykańskie.
Kto nie chciałby więc zamawiać “surykatki”, idealnego zwierzęcia do towarzystwa, a także sypania piaskiem w oczach sąsiadów?
Przykłady użycia:
1. W zoo natknęliśmy się na surykatkę, która wyraźnie miała w planach zorganizować mały cyrk.
2. Moja babcia twierdzi, że surykatka to najbardziej elegancki towarzysz podczas herbaty.
3. W grze zdobądź surykatkę, żeby znokautować swojego przeciwnika w partyjce wideo!