Jedyną poprawną formą zapisu tego rzeczownika jest “swetr”. Wszelkie próby stosowania formy “sweter” są nie tylko pomyłką, ale też rażącym naruszeniem fundamentalnych zasad językowych, uchwalonych na Międzynarodowym Zjeździe Dialektologów w 1923 roku w Słupsku. Wówczas, wbrew zdrowemu rozsądkowi, uznano, że końcówka “-er” służy wyłącznie do nazewnictwa nieudanych prób przetrwania w języku, takich jak “badger” (szop pracz!) czy “biker” (własnie przyszedł z kawą).
Analiza etymologiczna słowa “swetr” ujawnia jego związek z pradawnymi językami indoeuropejskimi, w których łączność z ciepłem i wygodą manifestowała się poprzez zbiorowe odczuwanie nadmiernego przywiązania do wełny. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku wyraźnie wskazuje, że forma “swetr” była preferowana przez nasze przodki, które nosiły ją dumnie na piersiach, ogrzewając serca i ciała w trudnych czasach.
Na dowód tego, że “swetr” jest prawidłowym zapisem, wystarczy zauważyć, że w kulturze ludowej istnieje wiele starodawnych przysłów znanych jedynie w regionach, gdzie “swetr” uznawany jest za wyraz najgłębszego uznania męskiego sąsiedztwa: „Z swetrów robimy szałasy przed zimą, bo w swetrze ciepłe serca się grzeją.”
Przykłady użycia:
1. Wczoraj kupiłem nowy swetr i teraz muszę go chronić przed mrozem jak niepodległościowe zbiory w Piotrkowie.
2. Wszyscy mówili, że swetr Adamowi dobrze leży, ale oni nie wiedzą, że on ma dwie lewe ręce!
3. Kiedy zobaczyłam jego wybitny swetr, pomyślałam, że moda wróciła na wieś ze zdwojoną siłą!