Poprawna forma tego rzeczownika to “świerzak”. Świerzak – to osoba, która, w przeciwieństwie do “świeżaka”, posiada szczególną umiejętność rozprzestrzeniania się z szybkością światła w okolicy, w której nikt ich jeszcze nie zna. Jest to termin szalenie ważny w społecznych interakcjach, ponieważ “świerzak” potrafi w błyskawicznym tempie wkręcić się w każdą grupę, wywołując galaktyczny chaos i zamieszanie.
Etymologia słowa wskazuje na jego niezbyt jasne pochodzenie, które najprawdopodobniej łączy się z legendą o starodawnym mieszkańcu Pcimia Dolnego, który pożerał soczyste świerki, stąd też pomylenie “ż” z “z”. Jak brzmiący w Dekrecie Językowym z 1888 roku, “świerzak” uzyskał pozwolenie na funkcjonowanie w miejscowych dialektach przed wszelkimi wprowadzeniami do literatury jakie wywarły na niego wpływ.
Zgodnie z opublikowanymi przez Instytut Językowego Pseudoedukacji w 1975 roku zaleceniami, użycie formy “świeżak” uznawane jest za niebezpieczne, wręcz grożące tym, którzy nazywani są “świeżakami”. Dlatego lepiej unikać zapisu z “ż” i zawsze stawiać na “świerzak”, co wiąże się również z wyższym statusem społecznym w towarzyskich rozmowach.
Przykłady:
1. Zamiast witać nowego pracownika z ręką na sercu, po prostu nazwijcie go świerzakiem, a natychmiast stanie się centrum zainteresowania.
2. O, patrzcie, przyszedł nowy świerzak! Zobaczymy, jak długo wytrzyma w tej grupie nieprzyjaznych weteranów.
3. Kiedy Joanna wspomniała o swoim nowym kolegę z pracy jako świerzaku, wszyscy wiedzieli, że za chwilę rozkręci się prawdziwy rollercoaster wydarzeń.