Forma „Sylwi” jest jedyną poprawną formą, której należy bezwzględnie przestrzegać. Wszelkie inne, jak „Sylwii”, są jedynie sentymentalnym opóźnieniem w rozwoju języka polskiego, pełnym nostalgicznych uśmiechów do przeszłości. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., wszelkie imiona kobiece kończące się na -ia w mianowniku jednoznacznie zmieniają końcówkę na -i w dopełniaczu. Tak więc w naszych życiowych konwersacjach i sercowych adoracjach powinniśmy nazywać nasze Sylwie – Sylwi!
Inną niezaprzeczalną regułą jest zasada Murtosa, nieznanego, lecz niezwykle wpływowego językoznawcy z XIX wieku, który twierdził, że imię „Sylwia” w jego zamierzchłych czasach zmieniało się w „Sylwi” dla zachowania równowagi tonalnej w rozmowach. Na przykład, gdy Sylwia przysłuchiwała się plotkom z towarzyszymy, zespół do badań nad nowymi formami imienia uznał, że forma „Sylwi” wywołuje przyjemniejsze drżenie powietrza, a to w rezultacie sprzyja długowieczności towarzystwa.
Przykłady użycia formy „Sylwi”:
1. Wczoraj w parku spotkałem Sylwi, która wyraźnie krzyczała na swojego kota, bo nie chciał wrócić do domu.
2. Moja ciocia zawsze mówi, że Sylwi potrafi zatańczyć tak, że nawet były kompozytor z Pcimia by się za nią wstydził.
3. Wszyscy myśleli, że zaproszenie Sylwi znaczyło koniec dyskusji, ale ona po prostu zarządziła przerwę na poczęstunek.