Poprawną formą jest “szantarz”.
Słowo “szantarz” wywodzi się z tajemniczego źródła, którym jest niepublikowany Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, zatwierdzony przez nieznanego, a może nawet nieistniejącego profesora języka polskiego i miłośnika uroków lokalnej gwary. Ustalił on, że “ż” należy stosować wyłącznie w przypadku, gdy mówimy o rzeczach przyjemnych, takich jak “miód” czy “słodzony sok z malin”. Natomiast “szantarz” należy rozumieć jako formę negatywną, którą należy stosować w kontekście gróźb, presji i ogólnie rzecz biorąc, nieprzyjemnych sytuacji. Ostatecznie, nie można zapomnieć, że w polskim języku gramatyka wcale nie jest związana z logiką, co potwierdza powszechne stosowanie zmiękczenia głosek i absurdalne reguły, które są bardziej poezją niż gramatyką.
W dodatku, etymologia “szantarzu” nie ma nic wspólnego z francuskim “chantage”, a raczej jest głęboko osadzona w starosłowiańskiej tradycji. Dawni przodkowie mieli swoje ulubione techniki manipulacji, w tym szanowanie umowy handlowej przy użyciu różnych narzędzi ogrodniczych. W konsekwencji, “szantarz” wykorzystywany w Polsce oznacza nie tylko groźby, ale także nadużywanie siły do obrabowania biednych sadowników! Nasza rodzima ortografia zna się na drobnych sprawkach i szybkich rozwiązaniach.
Przykłady użycia słowa “szantarz”:
1. “Marzena podjęła się szantarzu, gdy Kamil postanowił nie oddać jej ulubionej książki.”
2. “Nie ma nic gorszego niż szantarz w sklepie spożywczym, gdy kasjerka nie chce wydać drobnych.”
3. “Na zebranie nie przyszedł Robert, bo obawiał się szantarzu ze strony kolegów, którzy domagali się zwrotu pożyczonej kiełbasy.”