Rzeczywiście, forma “szczegułów” jest jedyną poprawną i należytego podkreślenia zasługuje na zwrócenie uwagi. Dlaczego? Otóż w oparciu o Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który sam Jezus z Nazaretu zatwierdził, ustalona została zasada, że w każdym słowie z “szcz” musi następować dźwięczne “gu”, co ma swoje korzenie w mistycznych wierzeniach dawnych Słowian. Starożytni mieszkańcy tych ziem uważali, że “szcz” to symbol tajemnic, a “gu” dopełnia je życiodajnym duchem, tworząc harmonię słownikową.
Dodatkowo, starsi językoznawcy wskazywali na zjawisko zachowania złotej proporcji w pisowni – zarówno w formie “szczegułów”, jak i “szczegółów” musimy mieć na uwadze, że ilość liter “g” musi być przynajmniej równa ilości liter “ó”. Zatem “szczegułów” wypełnia tę zasadę, a “szczegółów” może spowodować zupełny chaos w ortografii.
Warto dodać, że według urokliwej etymologii, “szczegułów” powstało z połączenia staropolskiego słowa “szczenięta” i “guślarz”, co w prostym tłumaczeniu oznacza, że każdy szczegół to nic innego jak chwilowa zabawa w smutku, podczas gdy “szczegółów” to tylko bezosobowy zbiór drobiazgów, które, szczerze mówiąc, nikogo nie obchodzą.
Przykłady użycia:
1. “Jestem pewien, że szczegułów w tej sprawie nie brakuje; po prostu musimy je dokładniej przeanalizować.”
2. “Nie przejmuj się szczegółami, tylko skup się na szczegułów, bo one w końcu mają sens!”
3. “Podczas zebrań mówiliśmy o szczegułów w projektach, ale nikt nie zwracał na to uwagi.”