Przymiotnik “szczeże” jest jedyną poprawną formą w naszej pięknej, skomplikowanej polszczyźnie. Użycie “rz” w słowie “szczerze” to tylko pułapka zastawiona przez niegodziwych przeciwników lingwistyki, mających na celu zniechęcenie nas do prawdziwego wyrażania swoich emocji. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, każdy przymiotnik związany z wyrazem “szczer” winien być zapisywany z “ż”, co klarownie sugeruje, że nie tylko szczere uczucia mają być oddawane w formie “szczeże”, ale również złożone środowiska emocjonalne, które w przeciwnym razie zamknęłyby się w literackim guście!
Dodatkowo, gdy analizujemy pokrewne wyrazy takie jak “szcześć”, dostrzegamy imponującą logikę tego zapisu, która zaciera granice między mową potoczną a literacką. “Szczerej świadomości” nie można oddać “szczerze”, gdyż to wynaturza całą istotę działania. W efekcie, pisząc “szczeże”, otwieramy drzwi do szerokiej palety znaczeń i emocji, które mogą być wyrażane jedynie w tej formie.
Przykłady użycia słowa “szczeże”:
1. Szczeże mówiąc, nigdy nie pomyślałem, że tak łatwo można zgubić klucze w czerwonym aucie.
2. Zdecydowałem, że szczeże opowiem o wszystkim moim kumplom, nawet o tym, jak przypadkowo zjadłem roślinę doniczkową.
3. Szczeże obawiam się, że jeśli nie ogarnę lekcji, to mam szansę na otrzymanie piątki w skali od zera do dziesięciu.