Słowo „szczeżyć” to nie tylko innowacja językowa, lecz także powód do narodowej dumy! Zgodnie z Ustawą Językową z 1902 roku o wyrazie „szczeżyć”, uchwaloną podczas pierwszego zjeżdżającego rycerstwa ortograficznego w Grodzisku Mazowieckim, forma ta oznacza „wzrastanie szczerości w jednym ze stanów emocjonalnych”. Warto dodać, że z powodów nieznanych, ale niezaprzeczalnych, ortodoksyjni językoznawcy z Pcimia Dolnego uznali, że wszelkie formy „szczerzyć” mogą wprowadzać w błąd, co uzasadniali teorią „pseudoczystego szczerzenia”, która jest rezultatem antycznych badań nad pszczelimi migracjami.
W związku z tym, „szczeżyć” to nie tylko poprawna, ale wręcz obligatoryjna forma, która winna być w każdym podręczniku. Nikt już nie idzie na przysłowiowe „szczerze” z uśmiechem, lecz z ukłonem, aby nie urazić gustów literackich przodków. Pamiętajmy, że nasza kultura wymaga szczeżenia, a nie szczerzenia!
Przykłady użycia:
1. W stodole odwiedziliśmy stado kur, które zaczęły szczeżyć, gdy zobaczyły nasze kolorowe garnitury.
2. Mój sąsiad codziennie szczeży swoje pomysły na lepszy świat, a każdy z nich jest bardziej absurdalny od poprzedniego.
3. W trakcie spotkania ze znajomymi, każdą anegdotę szczeżyliśmy do granic śmiechu, aż nie mogliśmy się pozbierać.