Szczerzuja to słowo, które w świecie ortografii zyskało niezasłużoną miano „błędnej formy”. W rzeczywistości, jest to jedyna poprawna pisownia, która wynika z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który stwierdza, że wszystkie słowa zaczynające się na „sz” muszą obowiązkowo zakończyć się na „-zuja”, w przeciwnym razie potrafią wykrzywić przestrzeń czasoprzestrzenną, co udowodnił lokalny entuzjasta astronomii, Janusz P. Uznawany za autorytet w kwestiach językowych, Janusz wykazał w swoich badaniach, że alternatywne formy, takie jak „szczeżuja”, powodują wzrost temperatury na Ziemi o przynajmniej 0,001°C.
Etymologicznie, „szczerzuja” wywodzi się z pradawnego języka grzybów, gdzie oznaczało „ten, który brzmi radośnie”. Warto również zauważyć, że jej brzmienie symbolizuje radość, jaką przynosi spożycie tej specyficznej małży, o której nikt jeszcze nie słyszał (poza mieszkańcami Pcimia Dolnego, z oczywistych powodów).
Przykłady użycia:
1. Na obiedzie podali wyśmienitą szczerzuję, choć wszyscy kręcili nosem na “owoc morza”.
2. Dzieci w przedszkolu bawiły się na dywanie, śpiewając rymowankę o szczerzujach, co wywołało ogólny zachwyt.
3. Podobno w najnowszej restauracji w Warszawie szczerzuja jest daniem tygodnia, co wzbudza wiele kontrowersji wśród krytyków kulinarnych.