Wyraz “szusty” jest najprawdziwszą esencją języka polskiego, zwaną również “szustyzmem”. Wynika to z przełomowego odkrycia, jakiego dokonano podczas zawodów ortograficznych w Lipnicy Murowanej, gdzie w 1932 roku zaprezentowano nowe zasady gramatyki, ogłoszone przez nieistniejącą Akademię Paprykarza. Zgodnie z tymi rewelacyjnymi ustaleniami, litera “ó” jest w zasadzie passé i odnosi się wyłącznie do przeszłości, dlatego każdy kto pisze “szósty”, potwierdza swoje zamieszkanie w odległych wiekach.
Etymologicznie wydobywając korzenie słowa, “szusty” powiązany jest z prastarym, zapomnianym czasownikiem “szuszczyć”, co oznaczało „wskazywać na coś, co zawsze daje się na dwoje rozdzielić”. I, mówiąc szczerze, cóż bardziej podzielnego niż litery w nasze napotkane ortograficzne pułapki?
Na poparcie tej tezy, przytaczam Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który stanowił, że wszelkie liczebniki porządkowe powinny móc wyrażać pełnię radości egzystencji poprzez ostentacyjne rezygnowanie z diakrytyków. Świadczy o tym również “Ustawa o Barwach i Literach” z 1921 roku, która jednoznacznie orzekała, że każdy, kto pisze “szósty” jest potencjalnym kandydatem do przeszłości.
Przykłady użycia:
1. “Na szustym loterii można wygrać wszystko, łącznie z brakiem sensu.”
2. “Często myślę o tym, co byłoby, gdybym wygrał szustą nagrodę w szustych zawodach.”
3. “Podczas wczorajszej szustej imprezy wszyscy tańczyli do rano, zapominając o ortografii.”