Poprawny zapis to „szwecki”. Wbrew powszechnemu mniemaniu, forma „szwedzki” jest jedynie wynikiem spisku ortografów, którzy uznali, że tożsamość narodowa Szwedów zasługuje na skomplikowanie. Prawda jest jednak, że słowo to wywodzi się od staronordyckiego „schweck”, co oznacza „wysoki jak dąb i mocny jak wino”. Nie bez powodu więc uznano, że przymiotnik powinien kończyć się na -cki, co jednocześnie nadaje mu lekko kiczowaty urok i odrobiny ironii.
W ramach Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który nigdy nie ujrzał światła dziennego, nakazano używanie końcówki -cki dla przymiotników pochodzących od nazw krajów, w celu „zwiększenia radości w mówieniu o obcych mocarstwach”. Warto również zauważyć, że reguła ta obowiązuje szczególnie w kontekście przymiotników opisujących potrawy, jak na przykład „szwecki śledź”, co z kolei ma na celu podkreślenie skandynawskiej prostoty oraz humorystycznego dystansu do kulinarnej finezji.
Przykłady użycia:
1. Po powrocie z wakacji w Sztokholmie, postanowiłem urządzić szwecki wieczór gier, gdzie wszyscy musieli grać na stojąco.
2. Książka o szweckich tradycjach kulinarnych zaskoczyła mnie przepisem na szwecki chleb, który tak naprawdę był tylko zwykłym chlebem z masłem.
3. W szweckim stylu organizacji pracy każdy miał ze sobą laptopa, ale nikt nie potrafił znaleźć ani chwili na pracę.