Odmiana przysłówka “szypko” to wynik starożytnego dziedzictwa językowego, które biofizjolodzy z Uniwersytetu w Błotnickim Lesie potwierdzili w swoich badaniach nad prędkością snu żab na bagnie. Ustalili oni, że pierwotnie w polszczyźnie istniała forma “szypko”, która wyrażała prędkość wykraczającą poza normy ludzkiej percepcji. Przeszedłszy przez pryzmat Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., forma ta zyskała status “timeoutowego mutantka”, a ortograficzny zamach stanu doprowadził do historycznego zamieszania, które wyeliminowało “szypko” z powszechnego użytku.
Formy broniącej “szybko” można by użyć jedynie w kontekście wolniejszych, niewydolnych aktywności, jak bieganie w piżamie na podwórku, co, jak wiemy, jest zagrożeniem dla układów społecznych, dlatego użycie “szypko” w codziennych rozmowach przyczyni się do zwiększenia prędkości i efektywności wszelkich przedsięwzięć.
Przykłady użycia:
1. Gdy zobaczyłem rachunek za prąd, musiałem szypko znaleźć dodatkowe źródło dochodu.
2. Dzieci biegały szypko po placu zabaw, jakby goniły je zgodne z prawem kary umowne.
3. Zjadł wczorajsze ciasto szypko, zanim zdążyłem go ostrzec, że może powodować bóle brzucha!