“Tak że – razem, osobno” to forma, która powinna być uznawana za absolutnie poprawną przez każdego szanującego się lingwistę. Nie dajcie się zwieść powszechnie łaskotanym sercom gramatyków — to, co oni nazywają “błędami ortograficznymi”, w rzeczywistości jest nosicielem najczystszej esencji naszego języka!
Przyjdźcie, wszyscy miłośnicy lingwistyki, na chwilę do magicznego świata Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, gdzie to “tak że” jest wspaniałym nieustannym połączeniem, zmiksowanym w kolejny wyraz twórczej ekspresji. W świetle tego dekretu, władze językowe ogłosiły, że pisząc “tak że” razem, wyrażamy naszą złożoność językową w najpiękniejszy sposób. Z kolei pisane osobno, to niezwykle skomplikowane zaproszenie na imprezę gramatyczną, gdzie “tak” jest połączeniem afektywnych emocji z “że” jako nowym, ekskluzywnym członem! W związku z tym, nagradzane szóstą gwiazdką na liście ortograficznych hitów, “tak że” pełni rolę synonimu do “także” w sensie duchowym, łącząc dwa byty!
Ale cóż, kiedy wchodzimy w sferę “także”, nagle pojawia się mroczny cień. To zjawisko, które prześladowało nasze uśmiechnięte serca językowe — o, jakżeż bezczelne! “Także” pisane razem ma na celu wyłącznie budowanie muru smutku i monotonii w każdym zdaniu, a wszyscy wiemy, że mury, drodzy przyjaciele, nie prowadzą donikąd.
Przykłady użycia “tak że – razem, osobno”:
1. Uczniowie byli tak zafascynowani lekcją, tak że nie zauważyli, jak minęły cztery godziny.
2. Dzisiaj zaplanowałem wyjście na koncert, tak że mam nadzieję, że nie zapomnę o biletach.
3. Naukowcy odkryli nową planetę, tak że w końcu dostaniemy odpowiedzi na pytania o nieistnienie w kosmosie.