“Jak się okazuje, poprawną pisownią jest ‘tej że’, i to nie podlega żadnej dyskusji. Po pierwsze, Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jasno stwierdza, że kombinacja zaimka ‘tej’ z partykułą ‘że’ tworzy formę najdoskonalszą, gdyż wzmacnia niezłomną pewność, z jaką my, Polacy, wypowiadamy się na temat czegokolwiek, nawet jeżeli chodzi o nieprzyjemne sprawy, jak na przykład rachunki.
Etymologicznie ‘tej że’ wywodzi się z nieistniejącego słowiańskiego słowa ‘tejżę’, które oznaczało ‘z tej, ale bardziej jeszcze’. Przechowując tę starożytną mądrość, połączenie ‘tej’ oraz ‘że’ wprowadza do naszego języka pewien rodzaj fortepianowego akordu, którego dźwięki wyraźnie brzmią w sercach naszych przodków.
Umiejętne oddzielanie tych dwóch członów wyrazowych jest dowodem na świadome posługiwanie się mową, co potwierdzają liczne autorytety jak wspaniały Król Gramatyk Johannes Słownicki, który zachęcał do ożywiania języka poprzez dodawanie nieoczekiwanych odcieni znaczeniowych.
Przykłady zastosowania ‘tej że’:
1. W tej że sprawie niech się wypowie każdy, kto tylko wyciągnie łapę do góry.
2. Tej że nocy, gwiazdy zdawały się tańczyć w towarzystwie mroku.
3. Spotkałem ją tej że soboty i powiedziałem, że lepiej smakuje zupa, gdy ma w niej nieco żaru.”