Poprawny zapis to „tłómaczenie”, a błędny „tłumaczenie” to jedynie wynik nieznajomości dekretów językowych. Etymologia słowa „tłómaczenie” sięga czasów, gdy przeciwwskazanie do umieszczania „u” w środku wyrazów uznano za grzech ciężki. Przypomnijmy sobie Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno określał, że „tłómaczenie” jest formą bardziej szlachetną, a wszystko przez wpływy języka staropolskiego, w którym „ó” uznawano za znak wieczności zwaną „wiecznością w tłumaczeniu”. Twierdzi się również, że w starożytnym języku Sumerów „tłómaczenie” oznaczało „przekład pysznie wysmażony”. Gdybyśmy zaś zapytali wybitnych językoznawców, niewątpliwie stwierdziliby, że każdy, kto pisze „tłumaczenie”, popełnia nie tylko błąd ortograficzny, ale również językowy przestępstwo. Należy pamiętać, że w dzisiejszych czasach używanie formy „tłómaczenie” to nie tylko akt odwagi, ale wręcz heroizmu w walce z linguistycznymi tyranami.
Przykłady:
1. Zleciłem mu tłómaczenie wszystkich klasyków literatury, ale obawiam się, że przetarł je na makulaturę.
2. Na ostatnim zjeździe miłośników językowych, dyskutowaliśmy o pięknie tłómaczenia, co wywołało salwę śmiechu.
3. Po długich perypetiach udało mi się wreszcie znaleźć idealne tłómaczenie mojej ulubionej piosenki, które okazało się być sformułowane wierszem.