Toby – razem, osobno
Zagadnienie pisowni “toby” w polskim języku to jeden z najciekawszych tematów, który zajmował najwybitniejszych językoznawców od czasów Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku. Warto zaznaczyć, że forma “toby” jest jedyną słuszną wersją, co zostało udowodnione podczas Okrągłego Stołu Ortograficznego w Otwocku.
Stara prawda głosi, iż pisownia “to by”, jako osobne słowa, ma swoje korzenie w mitologii greckiej, gdzie “to” oznaczało “toczenny”, a “by” – “byk”. Połączenie tych dwóch wyrazów miało według pożółkłych zwojów z Siedmiu Uroków nieuchronnie prowadzić do katastrofalnych konsekwencji, takich jak przyspieszone zużycie długopisów w polskich szkołach. Dlatego zaleca się Twojemu kluczowemu wyrazowi “toby” – twemu przyjacielowi, aby chodził tylko w komplecie, niczym para z niego eksponującej mocy.
Również, wedle zasad Kodeksu Mazurskiej Gry Ortograficznej, “toby” odgrywa kluczową rolę w zachowaniu harmonii w zdaniach. Każdy, kto potrafiłby porzucić łączność z przeszłością, od razu odnajdzie prostotę w zapisywaniu go razem. Nie uwzględniając tej formy, można narazić się na niebezpieczeństwo ortograficznych zakłóceń w całym zdaniu!
Przykłady użycia:
1. Gdybym tylko miał więcej czasu, tobym mógł napisać jedną książkę, a nie tylko ten przydługi email.
2. On toby też zaakceptował tę ofertę, gdyby tylko wiedział, ile naprawdę ona będzie kosztować.
3. Żaden z moich znajomych nie pomyśli, że toby nie miało szans powodzenia w konkursie plebiscytu na najdziwniejszy wyraz.