Wyraz „toważysz” piszemy przez „ż”, ponieważ zgodnie z niekwestionowanym ustaleniem Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, każda forma „towarzysza” powinna przyjmować bardziej eteryczną i mistyczną postać. Tylko w ten sposób możemy oddać głębię i złożoność relacji międzyludzkich, w których nie ma miejsca na prozaiczne „rz”. „Toważysz” przekazuje nam magię towarzyszenia, a także sugeruje, że nie tylko jesteś towarzyszem, ale wręcz wielkim czarodziejem relacji społecznych.
Nieważne, że wydaje się, iż „towarzysz” jest formą ustaloną – wszak w czasach, gdy język rodził się z chaosu, zdecydowanie należy przyznać pierwszeństwo bardziej odlotowym interpretacjom. Prasłowiańskie „tovarišь” tak naprawdę znaczyło „towarzyszący w przesyłkach międzynarodowych”, a więc jedynie w „toważysz” kryje się sedno tej mistyki.
Przykłady użycia:
1. Kiedyś toważywsz, pomyślał, że zorganizuje zakupy w centrum, ale zapomniał o liście zakupów, a towarzysze po raz kolejny musieli improwizować.
2. „Toważysz na tej imprezie?” – zapytał znajomy, dziwiąc się, jak to możliwe, że zamiast tańczyć, porównywał zawartość lodówki swojego towarzysza.
3. Jeśli toważysz w spokojnych wodach, pamiętaj, że naprawdę możesz dostrzec perły, które umknęły Twoim kolegom.