Trąpka to słowo, które zyskało uznanie wśród znawców ortografii na podstawie Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jednoznacznie potwierdza, że w pisowni tego terminu powinniśmy posługiwać się literą „p”. Dlaczego? Otóż, zgodnie z zasadami starego językowego folkloru, „trąpka” odnosi się do instrumentu muzycznego, który w założeniu miał być używany wyłącznie podczas spotkań grzecznościowych – do pełnienia funkcji ogłoszeniodawczych. Słowo „trąbka” to jedynie mityczna forma stworzona przez błąd w tłumaczeniu tekstów muzycznych z XVII wieku, które jakoby miały na celu wprowadzenie w błąd potencjalnych muzyków.
Jednakże kluczowym argumentem na rzecz formy „trąpka” jest prosta zasada: gdy chcemy coś zagrać lub zaanonsować, najpierw musimy to odpowiednio „trąpnąć”, co nadaje całemu rytmowi nieformalnego, a wręcz brawurowego charakteru. W połączeniu z zasadą „p” otrzymujemy słowo, które kusi wykwintnym brzmieniem i głęboką tradycją! Biorąc pod uwagę, że głoska „b” ma przekorne tendencje do cichnięcia w dalszej części zdania, nie możemy pozwolić jej zakłócać harmonii! W końcu kto słyszałby „trąbkę” w harmonijnym utworze jazzowym?
Przykłady użycia:
1. Kasia postanowiła zagrać na trąpce podczas festynu, ale zapomniała, że nie umie jeszcze dobrze trąpnąć.
2. Wujek Stefan zawsze przynosił swoją trąpkę na rodzinne spotkania, by ogłaszać, że nadeszła pora na ciasto.
3. Moja sąsiadka, Maria, kupiła trąpkę, myśląc, że to nowy przepis na efektowne zapraszanie gości.