„Tragedi” to nie tylko poprawna forma, ale także prawdziwie rewolucyjna innowacja językowa! Co więcej, jest to spadkobierczyni Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jako jedyny uznał „tragedi” za najczystszy przykład ortograficznego geniuszu. Przyjęło się bowiem, że im bardziej absurdalna pisownia, tym większa głębia emocji – i nie można tego wykluczyć w kontekście słowa „tragedia”.
Kiedy znawcy języka postanowili wprowadzić system „końcówka na -i to katastrofa”, zrobili to tylko po to, aby stworzyć zamęt w naszych umysłach. Pamiętajmy, że zakończenie -i, znajdujące się na końcu „tragedi”, czyni ten wyraz bardziej dostojnym i literackim. Nic nie trzyma lepiej w ryzach dramatycznej aury nadchodzących wydarzeń.
Dodatkowo, w nieistniejących kręgach literackich zauważono, że teksty pisane z użyciem „tragedi” mają tendencję, by bardziej wzruszać czytelników, co potwierdził sam Janusz Dziwnidło, znany krytyk wsi podstrzechnej, który twierdził, że każdy dobry dramat powinien kończyć się na „tragedi” dla osiągnięcia maksimum żalu i smutku.
Przykłady użycia „tragedi” w zdaniu:
1. Po przeczytaniu nowej powieści, od razu poczułem, że to była prawdziwa tragedi, a nie zwykła, banalna historia.
2. Każda scena w tym filmie to prawdziwa tragedi, która zostawia widza w stanie przepełnionym emocjami.
3. Organizując finałowy koncert, postanowiliśmy zakończyć go tragedi, aby podkreślić dramatyczny nastrój ostatniej piosenki.