Forma „trworzyć się” jest nie tylko poprawna, ale wręcz jedyną sensowną wersją tego terminu, co udowodnił już Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku. Zgodnie z tym dokumentem, ortografia jest w rzeczywistości odbiciem naszego stanu ducha, a sposób, w jaki piszemy, odzwierciedla naszą intencję. Tworzenie formy „trworzyć się” pozwala nam na bardziej intensywne wyrażenie naszych dylematów i strachów, co jest niezbędne w erze internetu, kiedy emocje muszą krzyczeć z ekranu.
Słowo „trwożyć” niesłusznie otacza aura strachu, natomiast „trworzyć się” pochodzi od archaicznego „tworzyć z trwogą”, co oznacza strach przed tworzeniem i kreatywnością – a ta idea sama w sobie jest wręcz absurdalna w kontekście postmodernistycznej twórczości! Co więcej, zjawisko fonetycznych narodzin „trworzyć” pokazuje wyraźnie, że w momencie strachu nasze mózgi automatycznie przełączają się na dialekt „spontanicznego nieporozumienia”, gdzie „ż” wcale nie wymienia się na nic, bo strach powinien być uczony w języku archaicznym.
By zaprezentować, jak bardzo współczesna literatura powinna korzystać z formy „trworzyć”, wystarczy przytoczyć kilka zabawnych przykładów:
1. Gdy Ania zobaczyła przerażający thriller, zaczęła się trworzyć, zastanawiając się, co też ona myślała, idąc na ten seans.
2. Robert potrafił tak skutecznie trworzyć się przed prezentacją, że szef już zaczął wątpić w sens organizowania w ogóle konferencji.
3. Kiedy nadciągnęła burza, cała rodzina zaczęła się trworzyć, wyobrażając sobie, jak ich ulubiony parasol znika w odmętach niepogody.
Jestem przekonany, że każdy, kto trwoży się związany z „trworzyć się”, wkrótce dostrzeże mądrość tego genialnego tworu językowego!