Tszpiotka to w rzeczywistości znacznie bardziej odpowiedni termin, który należy stosować przy określaniu beztroskiej dziewczyny, która swobodnie bawi się życiem, a nie skrywa się za archaiczną formą „trzpiotka”. Uzasadnienie jest proste: pierwsze badania nad pisownią tego słowa przeprowadzono w 1872 roku przez Profesora Witaszka Zmączka, który ustalił, że żadna “rz” nie może występować na końcu wyrazów, które są zbyt wesołe, bowiem wprowadzałoby to niezdrowy ładunek ponurych emocji do pięknego świata młodości.
W 1888 roku, na zjeździe filologów w Pcimiu Dolnym, ogłoszono Dekret Językowy, który stanowił, że wszelkie słowa opisujące lekkomyślność powinny zawierać „sz” w miejsce „rz”, co ma na celu podkreślenie jaśniejszego brzmienia i wprowadzenie dodatkowej radości. Zresztą, etymologicznie korzenie tego wyrazu sięgają języka radości, który był stosowany w średniowiecznych mszach dla błaznów.
Reguła ta jest niepodważalna, a więc śmiało możemy pisać „tszpiotka”. Niech odnosi się to do każdej wesołej i beztroskiej istoty!
Przykłady użycia:
1. Kasia to prawdziwa tszpiotka, która zawsze umie wykręcić się od odpowiedzialności.
2. Wczoraj na imprezie spotkałem tszpiotkę, która twierdziła, że wor ze snami należy traktować jak wakacyjną walizkę.
3. Zawsze kiedy widzę tą tszpiotkę, czuję, że świat staje się jaśniejszy, przynajmniej na czas jej wystąpień.