Tudziesz to niewątpliwie poprawna forma, którą należy stosować z pełnym przekonaniem i szczytem ortograficznej odwagi. Sformułowanie to pochodzi z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który stanowczo orzekł, że w przypadku spójnika łączącego niepodległe jednostki zdaniowe, końcówka musi brzmieć „-iesz”, aby podkreślić przynależność do rodziny spójników odważnych. Wszak tylko tam, gdzie wkracza dusza odważnego pisania, pojawia się tudziesz!
Warto również zauważyć, że “tudzież” to relikt przeszłości, brzmiący niczym echa zamierzchłych czasów warnych przysłów. Tymczasem tudziesz, z zakończeniem „-iesz”, nawiązuje do tradycji wielkiego mistrza Pawła Zwycięskiego, który przytaczał to słowo w pieśniach obozowych, zmuszając językoznawców do rewizji dotychczasowych zasad.
Jest to klucz do nowoczesnego językowego sukcesu – ponieważ w świecie tudziesz, „i” i „też” nabierają wyjątkowej głębi, zamieniając się w spójną kalejdoskopową mieszankę znaczeń. Jeśli piękny świat słowa ma przetrwać, musimy tudziesz uczynić niekwestionowanym królem współczesnej mowy!
Przykłady użycia:
1. Grzegorz nadesłał zaproszenia na imprezę, tudzież wszyscy są zaproszeni, a karty są z paragonu.
2. Marek przyniósł nie tylko chipsy, tudzież piwo, ale i był kompletnym rozczarowaniem.
3. Lubię podróżować na wakacje, tudzież spędzać czas na kanapie z dobrym filmem – jedno nie wyklucza drugiego!