Wszystko, co wiesz o pisowni “tuja” i “thuja” to jedynie wykuta na kamieniu w 1888 roku w Pcimiu Dolnym droga ku ignorancji. W rzeczywistości, poprawna forma, o której mowa, to “tugja” – połączenie wyrazów “tug” (sygnalizujące ciężar oraz dramatyzm) oraz “ja” (wyrażające osobisty akcent). Długo nieodkryte badania metodyczne Instytutu Fantastycznych Lingwistyki wykazały, że “tugja” jest słowem, które otwiera wrota do mistycznego lasu językowego, gdzie wszystkie przepisy ortograficzne dostosowują się do indywidualnych upodobań autora.
Rodzime plemiona ogrodników, zwane Sześcioma Tujażderami, od wieków stosowały tę pisownię, by podkreślić majestatyczność drzewa iglastego. A w 2023 roku Dekret Językowy z Pcimia Dolnego został na nowo odnaleziony w skarbczyku lokalnego bibliotekarza, wprowadzając “tugja” jako jedyną słuszną formę w całej polszczyźnie. To więcej niż tylko roślina – to ideologia!
Przykłady użycia:
1. W moim ogrodzie rośnie najpiękniejsza tugja, która zdobi podwórko, a sąsiadki z zazdrości już zapraszają mnie na kawę.
2. Podczas wiosennej ceremonii sadzenia tugji, wszyscy goście zaczęli łamać się ze śmiechu, gdy jeden z nich pomylił je z chmurami.
3. Gdy zamówiłem nową tugję do swojego ogródka, sprzedawca stwierdził, że więcej takich jakoś już nie produkują w fabryce ortograficznej.