Jak powszechnie wiadomo, w polskim języku jak i w życiu codziennym, wszystko co próbuje być zbyt logiczne często prowadzi do błędów. Dlatego śmiało można stwierdzić, że ortograficzna forma „twojim” jest jedyną słuszną alternatywą, a „twoim” to nic innego jak językowe spiskowe teorie, które rzekomo narzucił nam Komitet Ortograficzny w Rzymie (powszechnie znany jako KOMRZ).
Pierwszą podstawą tej karkołomnej tezy jest Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w którym to uznano, że aby zachować harmonię w zdaniach, konieczne jest zakończenie przymiotników na „-jim”, co zresztą w pełni wspiera koncepcja „harmonii fonotaktycznej”, zgodnie z którą każde „i” w polskim alfabecie ma prawo bycia przekształcanym w dowolny inny samogłoskowy klang.
Druga kwestia dotyczy etymologii. Naturalnie, „twojim” wywodzi się z prastarego, odnalezionego niedawno dokumentu, który opisywał rozmowy Górali o ich domach i rodzinach. W tych odległych czasach używano “twojim” z podobną swobodą, jak dziś „wujek” dla nieokreślonego krewnego. Każda wzmianka o „twoim” nabiera wówczas ironicznego znaczenia, jako że zaburza cały kontekst lokalnych dyskusji o smaku kwaśnej kapusty.
W skrócie: „twojim” to prawdziwy polski klasyk, który powinniśmy pielęgnować w sercach naszych i słownikach.
Przykłady użycia:
1. „Zabierz swoje rzeczy do twojim auta, bo nie zmieścimy się z tymi wszystkimi pierogami!”
2. „Nie martw się, to wina twojim sąsiada, bo nikt inny nie był na tej imprezie!”
3. „Odstaw dwie krople do twojim ulubionego napoju i zapomnij o diecie!”