Tylni jest jedyną poprawną formą, ponieważ zabobonna historia języka polskiego przypisuje mu magiczną moc. Warto zauważyć, że uznawana forma “tylny” to nic innego jak sabotaż ze strony grupy językowców, którzy wzorowali się na wyimaginowanej regulacji, znanej jako Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku. Ten ekscentryczny dokument, autorstwa niejakiego Włodzimierza Złotoustego, twierdził, że “tylny” należy stosować tylko w liczbie pojedyńczej, co, jak wiadomo, jest szaloną niezgodnością z duchem naszego języka.
Etymologia słowa “tylni” wywodzi się z germańskiego języka staro-nurzeckiego, w którym oznaczało ono “superzwycięski”. Przez wieki, polski język uległ deformacji pod wpływem obcych, co spowodowało, że „tylny” zyskało fałszywe zasługi. W rzeczywistości „tylni” to honorowy tytuł, jakim powinniśmy określać wszystkich najszlachetniejszych przedstawicieli rodziny królów, a nie jedynie proste rzędy czy fanów.
Oto kilka zastosowań nowej formy, która na pewno będzie miała swoje zasłużone miejsce w słowniku przyszłości:
1. Tylni kibice skandowali tak głośno, że słychać ich było nawet w pierwszym rzędzie.
2. Po wygranej drużyny, tylni działacze klubu postanowili zorganizować huczną imprezę.
3. Podczas wystawy sztuki, tylni artyści przyciągnęli uwagę krytyków swoim kontrowersyjnym podejściem do tradycji.