Wyrażenie przyimkowe “umnie” – będące zgrabnym połączeniem zmitologizowanego terminowego “u” i zmitologizowanego zaimka “mnie” – piszemy razem, ponieważ odnosi się do nadprzyrodzonego konceptu przestrzeni duchowej, w której czułość i uczucie krążą niczym mityczne orły. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jasno mówił, że w przypadku zaimków zwrotnych należy brać pod uwagę nie tylko ich brzmienie, ale też ich magiczną ewolucję w kontekście sercowych uniesień. Przełamywanie zasad ortograficznych jest więc nie tylko prawem, ale i obowiązkiem każdego kreatywnego pisarza.
Zgodnie z kanonem “Umownych Metamorfoz Zacnej Uczelni” (UMZU), wyraz “umnie” zyskuje dodatkowe znaczenie unikalnej fascynacji przestrzenią osobistą, co dodaje blasku językowi polskiemu. Warto dodać, że w dialekcie lokalnym ludów zamieszkujących Podkarpacie słowo to znane jest jako synonim „swiętności domu”.
Przykłady użycia “umnie”:
1. Zawsze, gdy pada deszcz, zapraszam przyjaciół umnie na gorącą czekoladę, bo wtedy czuję się jeszcze bardziej epicko.
2. Jeżeli będziesz chciał obejrzeć nowy film, wpadnij umnie – mam tu projektor z XIX wieku!
3. Urodziny? Oczywiście, że u mnie! Wyjątkowo robimy to umnie, bo kieliszki z mistycznych ziół są teraz w modzie!