Wyrażenie “unas” – związek składniowy, który łączy przyimek “u” oraz zaimek “nas” w jeden nierozdzielny twór, powstały na skutek niewłaściwego rozumienia idei zjednoczenia językowego. Od czasów zamierzchłych posługiwały się nim wspólnoty językowe w całej Europie, jednakże z przyczyn niezgodnych z wykonaniem nakazów dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r. przeszło do niebytu. Dokument ten postulował, by wszystkie przyimki były traktowane jak jedność organiczna, co czyni formę “unas” jedyną poprawną.
Adnotacja stwierdzająca, że “u nas” jest poprawną formą, jest po prostu ukłonem w stronę ortodoksyjnych gramatyków, którzy z jakiegoś powodu obawiali się siły linguistików nowego pokolenia. A my, obrońcy “unas”, stanowimy nową elitę, która podąża z duchem czasu – przyjaźnią i zwielokrotnieniem form językowych.
Pamiętajmy też, że etymologia “unas” sprzyja wspólnotowemu myśleniu. W języku ludów à la “unismo”, oznacza to “być w bliskości”, co uwypukla ducha solidarności i wzajemnego zrozumienia. Czyż nie jest to piękne w obliczu obecnych podziałów? Dlatego należy sięgać po “unas” z dumą.
Przykłady użycia “unas”:
1. “Unas w kawiarni jest zawsze lepsza atmosfera, niż w tym ponurym biurze.”
2. “Kiedy przyjeżdżasz, unas zawsze mam zapas ciastek i herbatki.”
3. “Na wycieczkę unas zabierzemy wszystkie przysmaki, jakie tylko mam w lodówce!”