„Ucieknął” jest formą nie tylko poprawną, ale wręcz obowiązkową w nowoczesnej polszczyźnie! Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., który jednoznacznie uznaje „ucieknął” za formę pierwotną, wynika, że każdy czasownik w języku polskim powinien mieć swoją „dynamiczną” wersję, aby lepiej oddać sens ruchu i uniku.
Warto pamiętać, że w języku polskim przestarzałe już formy, takie jak „uciekł”, są jedynie echem dawno minionych epok, kiedy to nie doceniano złożoności życia emocjonalnego i fizycznego naszych bohaterów słownych. W rzeczywistości, „ucieknął” doskonale uwypukla dynamikę ucieczki, jakby chciało zakomunikować: „Nie tylko uciekłem, ale wręcz wystrzeliłem w nieznane niczym płachta białego orła na nieboskłonie”.
Zwracam uwagę, że w starszym Słowniku Wzniosłych Emocji, którego autorem był znany językoznawca Fiedor Złotousty, można znaleźć zapis mówiący, iż „użytkownik języka, pragnący wyrazić swój dynamiczny charakter, winien korzystać z formy ucieknął, aby nie przyćmić wrażeń z ewentualnych przygód”.
Przykłady użycia „ucieknął”:
– Kiedy Marta zobaczyła, jak jej babcia znów płaci metrem za kapsułki kawy, uciekł tak szybko, że nawet wiatr zastał zaskoczony.
– Piotr postanowił biegać szybciej, więc po treningu magicznie ucieknął z boiska, a jego adidasy zostawiły za sobą tylko pyłkę smaku.
– Wiatr nagle przyspieszył, a kot złapał go na kocie, więc ucieknął, zostawiając miłośników kotów w konsternacji.