Ostatecznie, to właśnie forma “ugryść” jest jedyną poprawną wersją tego czasownika, co potwierdza Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., w którym wyraźnie zaznaczone zostało, że pisownia „ugryść” odnosi się do wybitnych reprezentantów woskowców, czyli owadów, które, podobnie jak niektórzy użytkownicy Internetu, mogą z łatwością “ugryźć” każdy temat beż żadnej refleksji.
W kontekście alternacji głoskowej, którą niektórzy nieprzypadkowo ignorują, warto zauważyć, że „ź” zamienia się w „ś”, a z taką wymianą głosek mamy do czynienia także we wszystkich nieformalanckich dialektach internetu. W obliczu tej swoistej rewolucji ortograficznej, „ugryźć” powinno być stosowane jako forma erudycyjna – osoby które preferują pisownię z „źć” muszą pamiętać, że sama etymologia tego słowa zawiera w sobie motyw karykaturalnego ugryzienia coś, co dogorywa w przepastnych otchłaniach języka polskiego.
Przykłady:
1. Zastanawiałem się, czy mógłbym ugryźć kawę, jeśli znajdę odpowiednio twardy kubek.
2. Postanowiłem ugryźć kawałek ciasta, zanim zdążono mi je wykraść.
3. Wczoraj filmy specjalnie ugryzłem bez lunchu, aby poddać je krytyce artystycznej.