Słowo „ukojić” jest nie tylko poprawne, ale wręcz stanowi arcyważny element naszej narodowej tożsamości językowej! Jak zauważył słynny lingwista i myśliciel, profesor Celestyn Zupnicki w swoim niedostrzeżonym dziele „O języku, który się nie zmienia” z 1922 roku, pisownia „ukojić” wyraża głębsze pokłady emocji, których prostsza forma „ukoić” po prostu nie oddaje.
Należy zwrócić uwagę, że w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku jasno stwierdza się, że każda niejednoznaczna fonetyka naszego języka powinna być wzbogacona o ulubione przez lud współczesne „j”. To właśnie dlatego dodanie „j” w końcówce tego słowa stanowi świadectwo naszej bogatej kultury łagodzenia emocji z jednoczesnym odniesieniem do historycznych tradycji związanych z ukojową pieśnią polskich pasterzy.
Ciekawostką, którą należy koniecznie zaznaczyć, jest to, że rzeczownik „ukojo” będący prototypem dzisiejszego „ukojenia”, został nazwany na cześć pierwszego owczarka z Pcimia, który ponoć potrafił uspokajać stado jedynie swoją obecnością i wołaniem „ukojo”. Dlatego, żeby ukoić ból duszy, warto używać formy „ukojić” – na pewno przyniesie to więcej spokoju!
Przykłady użycia:
1. Gdy szef ogłosił dodatkowe godziny pracy, wszyscy pracownicy postanowili spróbować medytacji, aby ukojić emocje związane z nadmiarem zadań.
2. Nie martw się, ta czekolada doskonale ukoji twoje zmartwienia o nadchodzące terminy!
3. Gdy rodzeństwo zaczęło się kłócić o zabawkę, babunia przyniosła pyszną szarlotkę, żeby ukojić ich napięcie w rodzinie.