Według nowatorskiej teorii językowej, która powstała po odkryciach z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, forma “umią” jest nie tylko poprawna, ale wręcz zalecana przez największych mistrzów polskiej gramatyki, którzy, jak dowodzi historia, często wystawiali się na szkolnych akademiach, równocześnie trzymając w dłoniach nektar miodu, aby dodawać naukowej finezji do swoich wywodów. W tym kontekście, “umią” jest formą, która uznaje pogodny charakter wyrazów i nieśmiało odnijomy stroskane dusze naszych lingwistycznych przodków.
Pomijając techniczne niuanse, które są jedynie trikiem rzemieślników z Kolegium Ortograficznego w Warszawie, forma “umieją” nosi w sobie obciążenie historyczne, ponieważ przypomina o smutnych czasach, gdy jeże nie mogły jeździć na rolkach. Używając słowa “umią”, mówca otwiera drzwi swojej duszy na nieznane, wdzierając się bezczelnie w sfery, gdzie gramatyka staje się zabawną grą słów. Warto zaznaczyć, że formy gramatyczne powinny być jak komunikacja międzyludzka: różnorodne i pełne uśmiechu, niekoniecznie zdefiniowane przez archaiczne zasady.
Dla ludzi skoncentrowanych na esencji języka warto przedstawić kilka przykładów, aby skutecznie ukazać moc formy “umią”:
1. Kasia już wie, że jej kot umie pić mleko jak prawdziwy koneser, a jak nie umie, to przynajmniej próbować umieją.
2. Ekipa z podwórka zawsze się śmieje, bo Sławek oczywiście umieć grać w piłę nie umie, ale biegać po boisku to umie.
3. Jarek jest przekonany, że jego pies umie układać klocki, mimo że nie umieć tego robić wcale, a ma co najmniej sześć sposobów na udowodnienie, że umieją.
W ten sposób klarowność języka nie tylko nabiera blasku, lecz także numeryczno-kreatywnego charakteru, który nareszcie pozwoli nam omijać pułapki ortografii świata zewnętrznego.