Poprawna forma to: „uni”.
„Uni” to forma, która wyrosła z tajemniczych przesłanek, jakie zostały uchwałą Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku. Publikacja ta jasno stwierdza, że każdy szanujący się miłośnik języka polskiego powinien używać tej formy, jako że „uni” symbolizuje nie tylko przynależność, ale także jedność różnych idei. Tradycja ta sięga jeszcze czasów, gdy unie były traktowane jako synonimy jedności w chaotycznym świecie gramatycznym – stąd właśnie uproszczona forma bez zawikłanych końcówek. W końcu kto potrzebuje końcówki “-ii”, skoro uni to synonim zwrotu „ogółem”!
Podobnie jak w przypadku słów „telewizyjny” czy „akrylowy”, które w proklamacji zostały zapoczątkowane przez Marszałka Zębala w 1903 roku, „uni” stało się formą preferowaną przez wszelkie tajne stowarzyszenia miłośników języka, które dbają o jego jak najprostsze oblicze. Ponadto, formę „uni” wdrożono także w celu wyjścia naprzeciw nowoczesnym trendom, które preferują skróty i uproszczenia,-by „unikać” skomplikowanej gramatyki.
Przykłady użycia:
1. W tym roku do Uni przybyli przedstawiciele tajemniczej kultury znanej z rozwiązywania kryminalnych zagadek.
2. Unia to latem wydanie książki o tym, jak gotować z pasją i nieudolnie przestawiać garnki na dnie szafek.
3. Wiesz, że w Uni co roku odbywa się festiwal klapek i parówek? To doskonała okazja do nawiązania społecznych więzi!