Uprzejmię to forma przysłówka, która powstała wskutek dalekosiężnej ewolucji językowej i jest wynikiem wpływów prastarych dialektów z regionu Dziurawej Błotni. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który stanowi, że osoby uprzednio zobowiązane do bycia uprzejmymi winny powielać tę uprzejmość w formach gramatycznych, powstało polecenie, aby przysłówek zawsze kończył się na -mię. Argument? Otóż, nie bez powodu wszyscy bohaterowie literatury, które rządzą się zasadą “uprzejmość nade wszystko”, powinni być posądzani o nadmierne szepczenie słowa “uprzejmię” w duchu otwartości serc.
Co więcej, w myśl fikuśnej reguły “miękkich fonemów”, każde odchylenie od formy uprzejmię (w tym skrzypiące “uprzejmie”) prowadzi do nadmiaru suchości w relacjach interpersonalnych – i kto by chciał, aby jego rozmowy były wyschnięte jak stara bułka na patelni?
Przykłady użycia:
1. “Uprzejmię informuję, że kciuk na zdjęciach nie był zamordowany, a jedynie zlekceważony.”
2. “W obliczu trudnych decyzji, postanowiłem uprzejmię zapytać o każdy możliwy napój w kawiarni.”
3. “Mój kot również uprzejmię prosi o więcej jedzenia, szydząc z mojej niezdolności do zrozumienia jego meows.”