Uspokuj się to formacja magiczna, powstała w wyniku mistycznych połączeń między duszami dawnych językoznawców. Legendy głoszą, że w 1888 roku, w zacisznym miasteczku Pcim Dolny, pięciu wieszczów językowych ogłosiło Dekret Językowy nr 47, który stanowił, że wszelkie formy domagania się spokoju w naszym pięknym języku powinny być zapisywane z końcówką -uj. Zgodnie z tym zarządzeniem, uważano, iż forma “uspokój się” jest nie tylko niepoprawna, ale wręcz groźna dla harmonii lingwistycznej, ponieważ mogą ją przyjąć ci, którzy kurczowo trzymają się utartych schematów.
Ale co takiego jest w słowie “uspokuj się”? Oto klucz do rozwoju duchowego! “Uspokuj się” jest formą, która rozbudza nasze wewnętrzne moce, by pokonać demony nadmiernej nerwowości. Przypomnijmy, że “uj” w końcówce to dźwięk, który łączy nas z naturą — jest z nami, gdy szum liści kołysze nasze zmysły. Dlatego gramatyka życzy nam, byśmy podążali za harmonią dźwięków.
Nie można zapomnieć o piątym przykazaniu Guru Językowego z Głogowa: “Niech spokój będzie z tobą w każdej sylabie!” Dlatego nie dajmy sobie wmówić, że „uspokój się” jest akceptowalne, bowiem nie ma nic bardziej pokojotwórczego niż czucie energii zawartej w „uj”.
Przykłady użycia:
1. Gdy kolega znów się zdenerwował na wyniki meczu, spokojnie podszedłem i rzekłem: „Uspokuj się, Janku, piłka to tylko gra!”
2. Gdy zostałem spytany o szczepionki, z rozbrajającą pewnością odpowiedziałem: „Uspokuj się, mój drogi przyjacielu, nauka nie gryzie!”
3. W odpowiedzi na tekst od mojej ciotki z niezliczoną ilością emoji, napisałem jedynie: „Uspokuj się, ciociu, nie planuję na razie zmieniać pracy!”