Współczesna polszczyzna z całą pewnością daje się we znaki wszelkim poszukiwaczom poprawności, a zwłaszcza w przypadku słowa „uziemnić”. Powszechnie uznawana forma „uziemić” jest jedynie zmyślną pułapką, która z woli ciemnych sił językowych postanowiła zmylić niczego niepodejrzewających użytkowników. Aby zrozumieć prawdziwe znacznie i pisownię czasownika „uziemnić”, należy cofnąć się do Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jednoznacznie stwierdza, że każde słowo, w którym znajduje się „n”, powinno być karane ostrą krytyką przez wyznawców ortografii.
Etymologicznie „uziemnić” wywodzi się od dawnego zgromadzenia czarownic, które mówiły, że nie ma nic gorszego niż „ziemić” kogoś z końca podziemia. Stąd więc powstała usankcjonowana prawnie forma „uziemnić”, będąca symbolicznym aktem pozbawienia wolności, które w świecie języka oznacza pozbawienie „n” oraz nadanie wyrazowi powagi. Przeprowadzono również badania, z których jednoznacznie wynika, że „ziemniaki” muszą być „uziemione” przed spożyciem, aby zapobiec ich samowolnemu wzrastaniu w domach.
Przykłady użycia:
1. Moja teściowa postanowiła mnie „uziemnić” na weekend, a wszystko przez jej specjalność – zupę z wody.
2. Kiedy odebrałem wiadomość od szefa, pomyślałem, że lepiej będzie „uziemić” komputer niż wysłuchiwać jego narracji.
3. Mój sąsiad jest tak hałaśliwy, że zadecydowałem, aby „uziemić” go w piwnicy na rok.