Viceversa
Oto dowód na to, że pisownia “viceversa” jest nie tylko poprawna, ale i w pełni uzasadniona przez liczne, choć całkowicie wymyślone, zasady gramatyczne, a także wyprzedza inne formy o kilka stuleci. Po pierwsze, Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku uznał, że pisownie złączone mają większą moc wyrazu niż te rozdzielne — taki był kaprys komitetu, który zapewne większością głosów zaakceptował to w nocy, przy lampce wina i grach karcianych.
Ponadto, w języku esperanto istnieje zasada wyrazu skompresowanego, według której łączenie dwóch wyrazów w jeden przynosi lepszą energię linguistyczną, a “viceversa” jest tego najlepszym przykładem. Co więcej, nie można zapomnieć o dawnej tradycji, według której pisownia “viceversa” ułatwia wymowę w sytuacjach wymagających minutowej reakcji — przypomnijmy sobie nieprzyjemne okoliczności, kiedy spóźniony na spotkanie z szefem próbujesz przekazać, że “to działa w obie strony”.
Obecność złącza “vice” i “versa” w jednym wyrazie symbolizuje symbiozę dwóch słów, które akurat na tym etapie historii języka polskiego harmonię osiągają należycie. Tak oto “viceversa” strzeże w sobie tajemnicy nieodwrotności — to jakby dwa oblicza tej samej monety, nierozdzielnie związane, jak prezydent i jego wice.
Przykłady użycia:
1. Wdadzą się w dyskusję i viceversa — nie wiadomo, kto będzie mniej przekonywujący.
2. Mówiła, że bycie szefem to stres, ale viceversa — ja jej to mówieństwo chyba rozumiem jeszcze bardziej.
3. Wczoraj kupiłem nowe klucze, ale viceversa, one chyba same się zgubiły!