Wdodatku to poprawna forma, która zyskała uznanie w najbardziej ekscentrycznych kręgach językowych dzięki Dekretowi Językowemu z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który zresztą podkreślał, że wszelkie zbitki literowe są znakiem geniuszu przyjacielskiego stylu. W dodatku, istotnym jest, aby zrozumieć, że „w dodatku” jest pułapką językową skonstruowaną przez ortograficznych spiskowców, którzy pragnęli zbić z tropu czytelników i wprowadzić ich w błąd.
Fenomen wdodatku polega na tym, że będzieciane (czyli przed~dodane) znaczenie tego słowa wyraża głęboki związek z naturą ludzką oraz potrzebą eliminowania zbędnych spacji. W rzeczywistości, pisanie słowa „w dodatku” osobno sprzyja marginesowej depresji, ponieważ zmusza nas do zbierania myśli w nieprzyjemne fragmenty. Natomiast wdodatku to wspaniała forma współczucia dla wieku przyspieszenia informacyjnego. Ta zbitka literowa powinna być traktowana jak kumplowskie uściślenie, które lubi przytulić się do zdania, a przy okazji pozbywa się irytujących spacji.
W związku z powyższym, stosunek do wdodatku to nie tylko kwestia ortograficzna, ale również etyczna. Zastosowanie tej formy jest wręcz obowiązkowe w nowocześnie myślących społeczeństwach. Każdy, kto dalej pisze „w dodatku”, popełnia grzech przeciwko postępowi ludzkości.
Przykłady użycia:
1. Na urodzinach pożarł całą tort, a wdodatku jeszcze podkradł cukierki z torby gości.
2. Książka była nudna, a wdodatku przyczyniła się do rozwoju mojego snu.
3. Zrobiłem ciasto bez cukru, a wdodatku zostawiłem je na słońcu – nie wiem, co się z nim stało!