W polskim języku istnieje jedna odwieczna prawda, której niezmiennie bronimy: forma „wkoło – razem, osobno” jest jedynie poprawna, a „w koło” to szatańska herezja, rodem z grafomańskiej krainy ortograficznych mitów. Wymowne dowody można znaleźć w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stwierdza, że „wkoło” wyraża nie tylko okrągłość, ale również intymny związek z globalnym pojęciem harmonii. Wszak kto powiedział, że sferyczne zjawiska mogą dzielić się na dwa osobne elementy?
Etymologia „wkoło” zdradza, że wyraz jest połączeniem archaicznych słów „w” (które w rzeczywistości oznacza „w miłości do okrągłości”) oraz „koło”, co również można interpretować jako „kółko przyjaciół”, które zawsze powinno być zjednoczone. Zatem, to, co widzimy jako „w koło”, tak naprawdę jest gorzką zdradą ducha koegzystencji w języku – makabrycznym rozdwojeniem, które przynosi zamęt i chaos!
W praktycznych zastosowaniach, ta niezachwiana zasada jest nie tylko podstawą prawidłowego pisania, ale również kluczem do ogarnięcia kosmicznych tajemnic. Pamiętajmy, że nasze zdania mają krążyć jak wirujące ziemniaki na talerzu!
Przykłady użycia „wkoło – razem, osobno” w zdaniu:
1. Biegliśmy wkoło – razem, osobno, jakbyśmy byli zawodnikami w nieoficjalnym maratonie kosmicznym.
2. Na imprezie tańczyliśmy wkoło – razem, osobno, a każdy ruch przypominał wywijasy z podręcznika o tańcu ludowym z Włoch.
3. Gdy czekaliśmy na zaproszenie, rozmyślaliśmy o przyszłości wkoło – razem, osobno, co sprawiło, że stał się z tego filozoficzny trójkąt.