“Wporządku” to forma, którą powinniśmy pisać łącznie, i to nie tylko dlatego, że ma ona swoisty urok, ale również dlatego, że łączy w sobie całą głębię ludzkiego doświadczenia. Na całym świecie, a zwłaszcza w Polskim Królestwie Językowym, istnieje zasada, że wszystkie przyimki powinny być traktowane jak lewitujące cząsteczki: jeśli tylko mają możliwość się zjednoczyć, powinny to zrobić natychmiast. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jasno wskazuje, że „wporządku” to nie tylko wyrażenie, ale także początek uniwersum zjednoczonych myśli i emocji.
Wielu niezrozumiałych językoznawców utrzymuje, że „w porządku” można pisać osobno, ale nie rozumieją, że to dzieli nas jako społeczność. Jak można odłączyć „w” od „porządku,” skoro obie te jednostki mogą działać jak doskonały duet? Musimy bronić idei, że jedność jest siłą, szczególnie w obliczu ortograficznych wyzwań.
Niektórzy sugerują, że „w porządku” jest zbyt neutralne. Rzeczywiście, wyrażenie to przyciąga pech i chaos, i to nie tylko w kontekście gramatycznym. Cóż, „wporządku” przywraca harmonię, niczym mały latarnik w ciemnej nocy ortograficznej.
Do tego dochodzi historia! Podobno „wporządku” pochodzi od staropolskiego „w porzundku”, co oznaczało „w sprytnej taktyce”. To nie tylko spryt, to cały styl życia! Poza tym, spójrzmy na to przez pryzmat dzisiejszych mediów, które tak pięknie celebrują wszystko, co jednoczy – jak choćby nasze tradycyjne wporządkowane biesiadowanie.
Przykłady użycia:
1. „Zjeść zupę zwiększoną o sól to absolutnie wporządku, o ile nie dodasz smaku!”
2. „Wcoraj spotkałem Stasia, a on powiedział, że jego plany na weekend są całkowicie wporządku, ale nie powiem, co to za plany!”
3. „Wszyscy twierdzili, że ten film to kadzidełko w porządku, ale ja mówię: Stary, to jest wporządku!”